วันพฤหัสบดีที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2558

ชีวิตผมเป็นพวกสโลว์ไลฟ์

ชีวิตผมคงเป็นพวกสโลว์ไลฟ์ ( Slow life ) แบบที่เขานิยมเรียกกันในสมัยนี้ เพราะตั้งแต่เริ่มต้นชีวิตนักเขียนการ์ตูนผมก็ชอบเข้าไปนั่งร้านโดนัท ทำไมต้องเป็นร้านโดนัท นั่นก็เพราะสมัยโน้นมันไม่มีร้านกาแฟสดที่โผล่เป็นดอกเห็ดเหมือนในสมัยนี้ แต่พอมาสมัยนี้ร้านการแฟโผล่มาเพียบส่วนร้านโดนัทก็หดขนาดเล็กลงจนแทบจะกลายเป็นคีย์ออด(kiosk) ไม่มีที่ให้นั่งเหมือนสมัยก่อน....ทุกวันนี้เลยต้องไปนั่งร้านกาแฟแทน

ดังนั้นการไปนั่งจิบกาแฟกินโดนัททั้งวันจึงเป็นเรื่องปกตินิสัยและผมใช้ชีวิตแบบนี้จนหลายคนสงสัยว่าผมมันพวกว่างงานหรือรวยเหลือจึงมาใช้ชีวิตเลื่อนลอยแบบที่คนสมัยนี้เรียกกันว่า "สโลว์ไลฟ์" ซึ่งอันที่จริงการไปนั่งร้านโดนัทจิบกาแฟของพวกนักเขียนแบบผมในตอนนั้นจนถึงตอนนี้ไม่ได้สโลว์ไลฟ์นะ แต่ไปนั่งคิดแก๊กการ์ตูน เพราะการที่เราไปนั่งร้านแบบนี้มักจะมีมุมให้เลือกนั่งเพื่อความเป็นส่วนตัวแต่ไม่ถึงกับเป็นมุมลึกลับปลิกวิเวกเพราะนักเขียนการ์ตูนแบบผมยังต้องการเห็นผู้คน เห็นการเคลื่อนไหวของสังคมต่างๆรอบตัวเพื่อจะได้เอามาเป็นแนวทางในการคิดแก๊กหาไอเดียเขียนการ์ตูน พอคิดแก๊กได้ก็รีบจดถ้าวันไหนเตรียมกระดาษปากกามาด้วยก็ร่างเส้นบางครั้งบางคราวก็ตัดเส้นถมดำทำต้นฉบับเสร็จในร้านกาแฟนั้นเลย ไม่ได้เข้าไปนั่งชิลล์ใช้ชีวิตช้าๆสโลว์ไลฟ์ ไม่ได้ไปนั่งอวดรวยแสดงไลฟ์สไตล์อะไรทั้งนั้น แค่พวกผมมานั่งทำงานเพราะที่ร้านมีเพลงเพราะๆ มีกาแฟให้ดื่ม มีขนมให้กิน โดยเฉพาะทุกร้านเปิดแอร์เย็นฉ่ำ และที่บ้านผมมันก็ไม่มีแอร์........ก็แค่นั้นล่ะ (ฮา)





buffToon

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น